Tuesday, January 26, 2021

Calling Biyagama main gate..over?හෙවත් අපි දන්නෑ අප්පච්චී..අපි අත් පිටිපස්ස්සට තියං කතා කලේ.....

 මෙය 1993-1996 කාලයේ සිදු වූ සිදුවීමකි. එකල අපෙ අප්පච්චී බියගම ආයෝජන කලාපයේ (BOI) කළමණාකරු-ගිණි හා අරක්ෂක (Manager- Fire & Security) විය. බියගම ආයෝජන කලාපයේ මහා පරිමාණයේ වැඩ වර්ජනයක් එකල විය. අප්පච්චී පැය 24 ම රාජකාරි කරමින්  හිස ගිණිගෙන හැසිරුනු සමයකි. අපිට නම් පොඩි පහේ ආතල් එකක් විය. අපි එකල සිටියේ බියගම පොලිස් ස්ථානය ඉදිරිපස තිබූ නිවසකය. දැන් නම් එතන වෙන මොකද්දෝ ගොඩනැගිල්ලකි.  ඒ දවස් වල නිතර නිතර ආයුධ සන්නද්ධ පොලිස් රථ පාරේ යන අතර අප නිවස අසලද රථ කිහිපයක් නිතරම නවත්වා තිබුනු අතර , ඉතින් කොයි මොහොතක හෝ මහා කලබගෑනියක් වේ යන ආතතියෙන් , නමුත් පොඩි මෙව්ව එකකින් අය්යාද මමද සිටියෙමු. රාජකාරි කටයුතු වලට එකල අප්පච්චිට වෝකි-ටෝකි යන්ත්‍රයක් ලබාදී තිබුනි.නමුත් එය අපිට තහනම් භාණ්ඩයක් විය.

සිද්ධිය මෙසේය.

ඔය වෝකි-ටෝකි එකෙන් කතාකිරීමේ මහා රුදාවක් අය්යටද මටද තිබුනි. Calling Biyagama main gate..over (චක්ස්).., Calling control room..over (චක්ස්)..Calling three gate... over (චක්ස්).... ඔය අපිට නිතර වෝකි- ටෝකි එකෙන් ඇහුනු පණිවිඩ කීපයකි. දවසක් අප්පච්චි ගෙදර නැති වෙලාවක වෝකි-ටෝකි එක අතට ගෙන අය්යාද මමද පොඩි සංදර්ශනයක් දැම්මෙමු. අප්පච්චි කතා කරනවා මෙන් වෝකි- ටෝකි එක අරගෙන අපේ ප්‍රියතම පණිවිඩය වන Calling biyagama main gate..over යැයි කිහිප වතාවක් කීවෙමු. වෝකි-ටෝකි එක ඔන් එකේද නැත්ද යන්න වත් පරීක්ෂාකරන්න අපි දන්නේ නැත. අපි හිතාගෙන හිටියේ කතා කරන්න කලින් මොකක් හරි ස්විච් එකක් ඔන් කරනවා ඇති කියාය. නමුත් වෝකි ටෝකි එක අතට ගන්නවාත් සමගම ඉතාපහසුවෙන් ඇඟිලි වලින් නොදැනීම වගේ ඔන් වෙන ඉතා මෘදු ස්විච් එකක් පැත්තක තිබෙන බව අපේ අක්මාවට තේරුනේ නැත. ඉතින් කිසිම වගක් නැතිව අපි දවසේ ඉතිරි කාලය ජීවත් වුනෙමු.

ඇටිකෙහෙල් කෑවමද ප්‍රතිඵල එන්න තරමක් වෙලා යනවා නොවෙද? හවස ගෙදර පැමිණි අප්පච්චිට ආයෝජන කලාපයෙන් කෝල් එකක් ආවේය. අපිට ඇහුනේ "කවුද? කීයට විතරද ....ආ හරි මම බලන්නම් " කියා වේගයෙන් ටෙලි පෝන් එක තබන හඬ පමණි. අය්යද මම ද ටීවි බලමින් සාලයේ සිටියෙමු. එක්වරම මහා ඝර්ජනාවක් ඇහුනි.."මේ මොකාද කියනව බලන්න හෑන්ඩ් සෙට් එකෙන් මැසේජ් ගැහුවෙ උදේ" ? 

අය්යද මමද තක්බීර් වුනෙමු. මොකද්ද යකෝ මේ උනේ? මෙයා කොහොමද දන්නෙ? 

"අ.අ අපි දන්නෑ අප්පච්චි.."

"දැන් එතකොට තමුසෙල නෙමෙයි කතාකලේ?"...

"ආ අපි කතා කලා..තමයි,..නිකන් ජොලියට කතා කලා....හැබැයි වෝකි ටෝකි එක අතින් ඇල්ලුවෙ නෑ අප්පච්චි. ඒකඉස්සරහ ඉඳන් කතා කලේ...කොහොම උනාද දන්නෑ අප්පච්චි. අත් පිටි පස්සට කරගෙන කතා කලේ..ඇත්ත මේ..මෙහෙම මේ"

"තමුසෙල මට උගන්න්න හදනවද? දැන් කවුද ඒකෙන් කතාකලේ..?"

"මමත් කතා කලා..මෙයත් කතා කලා අප්පච්චි"....අය්ය කාරය මාව එකෙන්ම පාවා දුන්නේය.

"ඇයි දැන් මොකද්ද වෙලා තියෙන්නෙ?" අම්මා සීන් එකට එන්ටර් වූවාය. දැන් ඉතින් අපිව බේරගනු ඇත.

"මුන් දෙන්න හෑන්ඩ් සෙට් එකෙන් මැසේජ් ගහල. . ඒ මදිවට මේ දවස්වල ප්‍රශ්න හින්ද කටුනායකයි, කොග්ගලයි ඒවත් ලින්ක් කරල තියෙන්නෙ. ඒවටත් ඇහිල....පණ්ඩිත වැඩ කරන එකේ සීමාවක් නෑ නෙ...දැන් කන්ට්‍රෝල් රූම් එකෙන් කතා කරල කිව්වෙ?"

   තොවිලය දැන් වඩාත් උස් හඬින් ඇසේ. අය්යද මමද බිං ගුල්ලන් මෙන් සිටිමු. 

"ආ මටත් ඇහුන තමයි කෝලින් මේන් ගේට් කිය කිය කියනව..මම හිතුව සෙල්ල්ම් කරනව කියල..මොනාද පුතා ඕ ගොල්ලො මේ කරන්නෙ?" සිදුවිය හැකි වෙනත් ආකාරයක් පෙන්වාදී අපේ නිර්දෝශීභාවය ඔප්පු කරනවා වෙනුවට අම්මාද පැමිණිල්ල වෙනුවෙන්ම පෙනී සිටියෙන් තත්වය තවත් දරුණු විය.

තොවිලය තවත් බොහෝ වේලාවක් පැවතීය. එදා හවස අපේ ඥාති සහෝදරයෙක් වන හඟුරන්කෙත නිශාන්තය්ය පාරුවේපුවකට අපේ ගෙදර ආවේය. සිද්ධිය මිනිහගේ කනටද ගියේය. එතැන් පටන් අප්පච්චි ළඟ නැති වෙලාවක් බලා "මල්ලි..මල්ලි මේ..මෙහෙම නේද වෝකි ටෝකි වලින් කතා කරන්නෙ?"  කියා....දෙකට නැමී අත් පසුපසට තියාගෙන (අර පහසුවෙන් සිටීම වගේ) "කෝලින් බියගම මේන් ගේට්..ඕවර්.." කියා අපිව බයිට් කිරීමට පුරුදු වී සිටියේය. තවද හෙන බැරෑරුම් පෙනුම ආරූඩ කරගෙන (අර රංජා කතා කරනව වගේ ) "මල්ලි මේ ඕගොල්ලො තේරුම් ගන්න ඕනෙ හෑන්ඩ් සෙට් තියෙන්නෙ රාජකාරි වැඩ වලට. නැතුව සෙල්ලමට නෙමෙයි. දැන් බලන්න ඕගොල්ලො ඒ කරපුවැඩෙන් අප්පච්චි ඔෆිස් එකේ සවුත්තු වෙනව නේද? තව අර එයාගෙ මැනේජර්ලටත් ඇහිල. නිකන් හොඳ නෑ නෙ මල්ලි. පොඩ්ඩක් කල්පනා කරන්න. ඕගොල්ලො වැදගත් ඉස්කෝල වලට නේද යන්නෙ?" කිය කිය නිශාන්තකාරයා අපිට කින්ඩි දැමීමට පුරුදුව සිටියේය."තොට තියෙන ඉකේපුමාරුව මොකද්ද යකෝ " කියා ඌට පහර දීමට සිතුනද ඌ අපිට වඩා හුඟාක් ලොකු එකෙක් නිසා පව් කියා මම ඉවසුවෙමි.

 ඔය පහල තියෙන්නේ ඒ කරුම වෝකි ටෝකි වර්ගයයි



Sunday, January 10, 2021

 ඔබ වෙනුවෙන් ආලේඛ්‍ය චිත්‍රයක්

කිසිවිටෙක නොඇන්දෙමි

එනමුත් මිහිරි මතකයන් 

කිසිවෙකුගෙ ඇස නොගැටෙන්න

කොහේ හෝ සඟවන්න සිතුවෙමි


මා පමනක් දන්නා

රහස් කේතයන් ගෙන..

කඳු මුදුන් මත

වලාකුල් මත

ඒ මතකයන් රැඳෙව්වෙමි,

කවි ලෙස...


ඉතින් ඒවා හුදෙක්ම

කවි පමණක්ද?


කාලය තුලම

ඝනීභවනය වූ සදාකාලික රහස් නොවන්නේද?

එතරම්ම මම ඒ මතකයන් වලට

ආදරය කරමි


Wednesday, January 6, 2021

 ඈ අතින් සිටවුනු මල්

ඉඩෝරයක දියබිඳක් ලදින්

මට ස්තූතිකල සැටි

ගැහැනු සිත් දන්නා නිසාවෙන්

එද ඈට රහසිනි...




Tuesday, November 10, 2020

Few poems

The water lily 

 When I look at the water lily 
She asks me to look at the pond 
I keep staring at her... 
She is that beautiful 
 08/07/2020 

 A wink 

 Even the gloomy tranquil mountain,
 the paragon of stillness 
was stunned 
when a petal fell off a mountain rose 
 29/07/2020 

To Listen to it's untold stories of centuries,
I became silent, 
silent than the dark mountain.....
 23/09/2020 

Wednesday, September 30, 2020

The paper boat

 




knowing impermanent
knowing not worthy
but the paper boat floats
as far as it can

rain is merciless wind is uncaring but the paper boat floats as far as it can
It's paper can be torn, or swamped by the rain but the paper boat floats as far as it can
Anushka
30/09/2020

Saturday, March 28, 2020

අපේ ගෙදරට ශෝටීස් ගෙනාවම වෙන දේ..



ඔය කොහේ ගියත් ශෝටීස් (හරි හරි ශෝට් ඊට්ස් තමයි ) කෑමේ ආසාවක් මට ඇත. නමුත්  බිරිඳ සලකන්නේ ශෝටීස් කෑම සරීරයට මහත්වූ අනතුරක් ගෙනෙන මහ පාපතර ක්‍රියාවක් ලෙසය. උදරාබාධ, හර්ද රෝග, මූලරෝග, කටී වාතය, හංදි රෝග, කක්කල් කැස්ස, පාචනය, කොලරාව, ඩෙංගු, සාස්, ඉබෝලා, කොරෝනා ඇතුලු අටනූවක් රෝග වලට හේතුව ශෝටීස් බව විශ්වාස කරන ඇය නිවසේ සිටින විට මට ශෝටීස් කිහිපයක් කෑමටනම්  බේකරියක බැනුම් ඇසීමට සිදු වෙයි. නමුත් බඩජහරිකම මරණබියටත් වඩා ලොකු වූ විට මම අහුවෙන තැනකින් ශෝටීස් ගෙන එමි.

චිකන් රොටි , මාලු රොටි, රොල්ස් වඩේ කිහිපයක් ගෙන මම නිවසට එමි. ඉන්පසුව ඇතිවෙන තත්වය මෙසේය.

බිරිඳ: මේ මොනාද මේ?

මම: ඔය මේ ශෝටීස් ටිකක්..හැමදාම කන්නෙ නෑනෙ..අද විතරයි.

බිරිඳ: කොච්චර කිව්වත් අහන්නෙ නෑ. හදාගන්නවකො ඉතින් හාට් ඇටෑකුයි තවතියෙන ජාති සේරම. කොහෙන් හරි උස්සගෙන එනව ඉතින්..මේ පොඩිදරුවත් නරක්කරනව මෙව පුරුදු කරල.

මම: හැමදාම කෑවොත් තමයි ලෙඩ වෙන්නෙ. ඉඳල හිටල කෑවට මුකුත් වෙන්නෑ.

ශෝටීස් වැනි අනර්ඝ කෑමක් ඇති දිනක එය ආවට ගියාට ගිල දමන පුරුද්දක් මට නැත. හොඳින් නාකියාගෙන පේ වී ඉතාම නිස්පාසුවේ එය භුක්තිවිඳීම මාගේ පුරුද්දයි. එය ශෝටීස් වලට දක්වන ගෞරවයකි.

නාන ගමන්ද ඉන්පසු කුස්සියට එන ගමන්ද මම කල්පනාකරන්නේ එක දෙයකි.
"ඉස්සෙල්ල චිකන් රොටිය කාල ඊටපස්සෙ මාලු රොටිය කනවද? නැත්තං ඉස්සෙල්ල රෝල්ස් එක කාල පස්සෙ මාළු රොටිය කනවද? චිකන් රොටිය හෙට කන්න තියා ගන්නවද? දැන් චිකන් රොටිය කාල හවසට වඩේ එක කනවද? අද කෑවෙ නැත්තං නරක් වෙයිද? " ඔන්න ඔයාකාරයේ ගැටළු රැසක් සිතමින් මම කුස්සියට එමි.

මේසය මත ශෝටීස් මල්ල ඇත. නමුත් මොකද්දෝ වෙනසක් තිබේ.

මම: කෝ යකෝ මේකෙ තිබ්බ චිකන් රොටිය? බිම වැටිලද?

බිරිඳ: චිකන් රොටිය ඉතින් මං කෑව? ඇයි? (බිරිඳගේ අතේ චිකන් රොටි කෑල්ලක් ඉතිරිව ඇත. අග්‍ර කොටස ගිල දමා ඇත )

මම: හා ..කමක් නෑ..මම මාළු රොටිය කන්නම්..

බිරිඳ: මාළු රොටිය අම්මට තියන්න. එයා වැඩිය චිකන් කන්නෙ නෑනෙ.

මම: හා ඉතින්. මම රෝල්ස් එක කන්නම්.

බිරිඳ: රෝල්ස් එක පුතාට දුන්න. මේ ළමය ඊයෙත් මුකුත් හරියට කෑවෙ නෑ. ඒකවත් කයිද බලමු.

මම: එතකොට මට?

බිරිඳ: ඔය තව මොනාද තිබ්බෙ!

වඩේ එක ඉතිරිව තිබේ.

හය්යෝ ඉතින් අපරාදෙ මම නෑවෙ!.

Saturday, March 21, 2020

සුළඟද අහසද හැර දමමි



දස අත මරබියෙන්
තැති ගත් මිනිස්සු
ලෝකයම තිබුනද
නිවසේ කොටු වූ මිනිස්සු
හෙට දිනය කෙබඳුදැයි
සිතන්නට බිය මිනිස්සු

ඉතින් මදකට ඔබව හැර යමි..
පෙර වූ සොඳුරු බව ඔබගේ නොදකිමි..
මිනිසුන් සිනා සෙන කල
යළි ඔබ ගැන ලියමි...