Monday, March 29, 2010

මහ පොළොව වත් නොදන්නා තාලයේ මිනිසෙක්

1.ජීවත්ව සිටියා මෙහි

මහපොළොව වත් නොදන්නා තාලයට

මිනිසෙක්

ගුරු පාරෙන් නිවසට

නිවසින් ගුරු පාරට

ඉන් පිටත තණකොල ගසක් වත්

නො පෑගුණු විලස

ජීවත්වීය මිනිසෙක් මෙහි


2." බෑරක්ද මේ “ අසන අයටත්

"අංකල් කොහේටද " අසන අයටත්

වීය එකම පිළිතුරක්

ඔහුගේ මුවෙහි


3.ඈත තැනක කඩයක

කරදී සුලු සුලු වැඩපල

දිවි ගෙවීය ඉන් ඔහු

මහ පොළොවටවත් නොදැනෙන විලස


4.කලක් ගතවූ තැන

අමුත්තෙකු පැමිණ ගමට

විමසයි තතු ඔහු ගැන

මග හමුවන අයගෙන්


5."දින කිහිපයක පටන්

පැමිණියේ නෑ කඩයට

වෙනදානම් එලෙස නෑවිත්

මග ඇරියෙ නෑ නොකියාම"


6."හැබෑමයි අපිත් දැක්කෙනෑ හුඟ දවසකින්

දොර ජනෙල් වසා තිබුනා දින කිහිපයක් “

ගම්මුද රැස්ව තැන තැන

කරති කසු කුසු කුහුළින


7.දැන් කුමක් කරමුද අපි

කුමක් වීද මොහුට

විපතක් වත් දැයි ගේ තුළ

හැර බලමු දොරවල්අපි


8.රාළහාමිද පැමිණ

එකතු කරගෙන මිනිසුන්

හැර බැලීය දොරවල්

සොයන්නට මොහු ගැන


9.ගෙය පාලුවට ගොස්ය

බැඳී මකුලු දැල් දුඹුලු

විදුලිය නැති නිවස

පිරික්සති විදුලි එළියෙන්


10.නැත කිසි සළකුණක්

ඇඳුම් වැරහැලි සහ

පිඟානක් මැටි කෝප්පයක් හැර

කසිකබල් මේස පොඩ්ඩක් මත

මොනවදෝ පොත් කිහිපයක්


11.සොයන්නට අන්තැනක් නැතිකල

පැමිණියා කෙනෙක් මේසය වෙත

එමත වූ ලියුමක් රැගෙන කියවීය

ලබන්නට හෝඩුවාවක්


12.මිතුරනි යැයි අමතා

පටන් ගෙන ඇත ලියුම

"මීටත් වඩා නිදහසක් සොයා පියනඟමි ඈතට"

එවැකි පමණක් වීය ලියුමෙහි


13.කවුද මොහු..කොහේ ගියේද

කාටත් නොදන්වා

එ පැන සහිතව

කියවති මේසය මත වූ

පැරණි කොපි පොත්


14."ඒයි මේ බලපන්...

මේ මිනිහගේ කවිද?"

පොත පිරෙන්නට පිටු පිරෙන්නට

අමුණා ඇත අකුරු කැට


15.මග තොට මුණ ගැසුන මිනිසුන්

උන් ගේ වැහැරුන ජීවිත

නෙතග රැඳි කඳුලු කැට

පණ පෙවී ඇත එ කවි තුළ


16.යුධ බියෙන් ඇළලුන ජීවිත

උන් දකින බියකරු සිහින

නිදි නොමැති දිගු රාත්‍රීන්

කැටි ගැසී ඇත එ කවි තුළ


17.මහ මඟට වැටුනු දරුවෝ

මහ මඟම ජනිත දරුවෝ

ගං දියට වැටුනු දරුවෝ

හඬන හඬ ඇසේ එ කවි තුළ


18.බොහෝ කලකට පෙර

දලු ලා වැඩුණු ප්‍රේමයක්

දුක් බරව බිඳෙනයුරු

ගැයේ ඒ කවි තුළ


19.කවිරස හඳුනන අය

බෙදාගෙන එ පොත් ටික

කියවමින් විඳිති කවිරස

නොවිඳි ලෙස අන් තැනක


20.වීය අප අතර මෙවන් මිනිසෙක්

අපද නොදැනුවත්වම

ඉටු කරමු අපි ඔහුට යුතුකම්

පළ කරමු මේ පොත් ටික


21ගෙන සිතට වීරිය

ලැබී අත හිත අවැසි ලෙස

පළ කලෝය ඔවුහු මේ

අතුරුදන් කවියාගේ කවි පද


22. ලැබ මහත් ප්‍රසිද්ධිය

පළවීය පොත් පෙල

බොහො බොහෝ දනන් ඉක්බිති

සොයා එති මෙ කවි ගෙ ගම


23.අතුරුදන් කවියාගෙ ගම යැයි

ලැබ මහත් හර සර

ගමද විය දියුණු ඉක්බිති

ඉදිවී මහා මාර්ගද


24.ඉදිවිය පිළිමයක්

අතුරුදන් කවියා නමින්

ලැබ මල් මාල හර සර

මැති ඇමති ලොකු උන් අතින්


25.මුලදි එය වසරක් පාසා

පසුව දෙවසරක් තෙවසරක් ඉන්පසු

ලැබුනු විට ඉඩකඩක් පහසුවක්

ලැබීය පිළිමය හරසර


26.පිළිමය දැන් සිටියි

තවරාගෙන දිය සෙවල

නගරාරක්ෂක බලු කැල

ලගිති පහසුව පිළිම පාමුල


27.ජීවත්ව සිටියා මෙහි

මහ පොළොව වත් නොදන්නා තාලයට මිනිසෙක්

සෙවල බැඳි පිළිමයක් ද

දියවූ මතකයක්ද ඉතිරිකර

අතුරුදන් වී බොහෝ කල්

එනමුත් සැබැවින්ම

සිටියා ඔහු ජීවත්ව මෙහි


අනුෂ්ක තිලකරත්න

03/29/2010

Monday, August 10, 2009

බැනුම් අහන කවියා

මහ සභාවක් මුල්ලේ හිඳ ගෙන
මඳ සිනහවක් මුව රඳවාගෙන
වේදිකාවේ පඬුවන් ගෙන්
බැනුම් අහන කවියා නුඹ

මල් පොකුරෙද තුරු වදුලෙද
හිරු සඳු තරු වලා පෙළෙ ද
ආදරයක්..දිව්‍යමය ආදරයක් සඟවා විත්
බැනුම් අහන කවියා නුඹ

”මෙච්චර ලෝකෙට ප‍්‍රශ්න තියෙද්දිත්,
කිසි සමාජ වගකීමක් නැති
අනේ මුං ලියන කවි ” යැයි
හිනැහෙමින් බැනුම් අහන කවියා නුඹ

”ගහපියව් මරපියව් ඕකුන්ට
අන්න බලව් අපේ කෙරුම්,
අනේ තොපෙ මල් පොහොට්ටුවෙ විප්ලවේ” යැයි
බිම බලාගෙන මඳ සිනාවෙන් ඉවසා
බැනුම් අහන කවියා නුඹ

ගරු සභාවෙන් එළියටවිත්
හඳුනන්නන් අතර හුදෙකලා වී
පෝළිමේ ගොස් තේ බොන
එතනත් ටිකක් බැනුම් අහන කවියා නුඹ

ගෙදර යාමට බස් නැවතුමට විත්
තරු කැට මත දෑස් රඳවාගෙන
තවත් කවියකට රන් සුණු සොයන
ටිකකට කලින් මහ සභාවෙන්
බැනුම් අහපු කවියා නුඹ

අනුෂ්ක තිලකරත්න
08/08/2009


Sunday, July 26, 2009

චීන ගුප්ත රහස්

සමන්ත ඈතින් පෙනෙන තෙමහල් නිවස දෙස බලාගෙන කල්පනා කලා. කොහොම හිටපු මිනිහෙක්ද? ඒත් අද? තමන් මෙන්ම මුඩුක්කු පරිසරයක හැදුනු සුදා මහත්තයා අද ගෙවන ජීවිතය මොන තරම් සැපවත්ද? අපි කවද්ද මේකෙන් එළියට යන්නේ..? සමන්තට හීල්ලූනා.

පිට්ටනියේ කොල්ලෝ රැලක් පා පන්දු සෙල්ලම් කරනවා. වත්තේ කොල්ලන්ගේ අලූත්ම පිස්සුව. එක එක කාලෙට එක එක පිස්සු. කාලෙකට ක‍්‍රිකට්. කාලෙකට එල්ලේ . කාලෙකට ෆුට් බෝල් . පිස්සුවෙන්ම කාලෙ ගෙවෙනවා. ඔහෙ මොනවාහරි කරලා කියක් හරි හොයා ගන්නවා. කොහෙහරි කෙල්ලෙක් බැඳ ගන්නවා. ආයෙත් තව පවුලක් හැදෙනවා. ඕක තමයි ජීවිතේ. පාරේ තැනක වයස අවුරුදු දොලහක දහතුනක විතර කොල්ලෝ දෙන්නෙක් දූවිලි අවුස්ස අවුස්ස මූන් වෝක් එක පුරුදු වෙනවා. උන්ගේ ගැන්සියේ එවුන් වටේ ඉඳගෙන උන්ට හුරේ දානවා. ගැන්සියෙන් පිට එකෙක් හරි මුන්ට හිනාවුනොත් ආයෙ අහගන්න වෙන්නේ කුණු හබයෙන් තමයි. සමන්තට හිනා ගියා උන්ගේ මූන් වෝක් එක දැකලා. ඒත් ඒ හිනාව ඇතුලේ මොකද්දෝ වේදනාවකුත් සැඟවිලා ඇති බව සමන්තට තේරුනා.

සමන්ත ආයෙත් ඈතින් පෙනෙන සුදා මහත්තයාගෙ ගේ දිහා බලා ගෙන හිටියා. හදිසියේම කාගෙදෝ අතක් සමන්තගේ උරහිස උඩ වැටුනා. තිස් තුනේ ගෙදර විනිල්. ” මොකෝ බර කල්පනාවක? අද ප්ලේ කරන්නෙ නැතැයි?” සිගරට් ඉරිල්ලෙන් කලූ පාට වුනු දත් අතරින් යාන්තමට හිනා වෙවී විනිල් අහනවා. නෑ බන්. මගේ ඇඟට හරි නෑ.” සමන්ත කිව්වේ වැඩි ඕනැකමකින් නොවෙයි.

”මේ ඒක නෙමෙයි මං දැක්කා උඹ ඊයෙ මොකද්දෝ පොතක් උස්සන් යනවා.. මොකද්ද නවල් එකක්ද?” විනිල් ඇහුවා.

”නෑ බං මේ මේ....”
”හරි හරී.. මම ගැන්සිය ඉස්සරහා ඇදලා උඹව නෝන්ඩි කරන්නෑ කියහන්කෝ අගේ කරන්නැතුව....”
”නවල් එකක් නෙමේ බං”
”එහෙනං.... කියහන්කෝ ඉතින්...ලබ්බ...”
”මේක බං මේ.. උඹ අරුන්ට කියන්නේ නෑ නේ....
”නෑ බොල හාල්පාරුවෝ.. කියපිය...”
”එක බං මේ මේ ධනවත් වෙන විදිහ ගැන කියවෙන..පොතක්. චීන ගුප්ත රහස් .”

සමන්ත ලැජ්ජාවෙන් වගේ කිව්වේ. විනිල් විහිලූ කරයි කියලා හිතාගෙන.ඒත් විනිල් විහිලූ කලේ වත් හිනා උනේ වත් නෑ.

”ඇත්තද?...මචං. මම උඹට හිනා වෙන්නෑ මචං. ”

”නෑ බං විනිලො.. මම කියන්නෙ බලපන් අර තට්ටු තුනේ..ගේ සුදා මහත්තයා අලූතින් හදා ගත්තේ.. දැන් බලපං ඌ කොච්චර දියුණු වෙලාද?”..මට මේක එපා වෙලා බං...අපි නිකන් කාණු පණුවෝ වගේ...”

”හහ්.. සුදා කාරයා මන්තිරියට සෙට් වෙලා කරපු පජාති වැඩ අපි නොදන්නවද බං. ඕකෙ ගඩොලක් ගඩොලක් ගානේ මිනිස්සු සාප කරනවා ඕකට. පලාතෙම කුඩු වැපුරුවෙ ඕකා.තවපොඩ්ඩෙන් අපිත් ගස්. මතකනේ. හරක් වගේ අපිත් තවපොඩ්ඩෙන් සෙට් වෙනවා. කුඩු බිස්නස් එකට සෙට් වෙලා උගේ මල්ලි වෙඩි කෑවා. එක පුතෙක් අතක් නැති කරගත්තා වලියකදි... අනේ ඕවා සල්ලිද බං.. රෙද්ද..” විනිල් කිවේ කට ඇද කරලා. කේන්තියෙනුයි පිළිකුලෙනුයි.

”හරි බං හරි.. මම කියන්නේ සාධාරණව දියුණු වෙන්න.. කෝ බං අපිට චාන්ස් එකක් දෙන්න එකෙක්. යන හැම තැනම රිජෙට් වෙනවා. මෙහේ කියල දැනගත්තම.”

”හරි දැන් උඹ ඔය පොතේ විදිහටද වැඩ කරන්න යන්නේ? හා කියපන්. ඔය පොතේ විදිහට උඹට පුලූවන්ද උඹලගේ ගේ තියා ගන්න. ඈ. ඔලූව අර පැත්තට දාලා. කකුල් මේ පැත්තට. ඇඳ අර පැත්තට. කාමරේ ජනේලේ මෙහෙට.දොර එහාට කුස්සිය මෙහේ. කක්කුස්සිය අරෙහේ.. ඔය අඩි දහයේ උඹ ලබ්බක් කරන්නද? උඹලගේ ගෙදර හෙන සෙට් එකක් ඉන්නවා. දැන් ඔය පොතේවිදිහට උඹ කාමර සැලසුම් කරහන්. අනේ...
”අනික ඕකෙ තියෙනව නේද ගේ දොරකොඩ මොකද්ද එකක් තියන්නයි..එතකොට සල්ලි ආකර්සනේ වෙනවැයි.. මොකද්ද බයිලයක්.. ඉතින් උඹත් තියපංකො දොරකඩ. පහුවදා උදේ බලනකොට ඕක උස්සල තියෙයි. අනේ බං මේ...”
විනිලා කියනදේත් ඇත්තක් තියෙනවා. ” මේ උඹ කොහොමද ඕව දන්නේ.. උඹත් මේක කියෙව්වද?”

”ඇයි යකෝ.. ඔය පත්තරෙත් යන්නේ.. මම කියවල තියෙනව එහෙන් මෙහෙන්..”

”ආ ඒ කියන්නේ උඹත් කියෙව්වා මේව...” සමන්ත ඇහුවේ නිකන් සවුත්තුවට වගේ.
”නැතුව.. ඇයි අපි දියුණු උනාම නරකද ඩෝ..හිහ්..” විනිල් කිව්වේ සමන්තගේ පිටට පාරක් ගහන ගමන්.
”මට තේරෙන්නේ නෑ බං. අපි මේ කන කට්ට. දැන් බලපන්. ගොඩක් උන්ට මේක ගානක් නෑ. උන් ඔහේ ඉන්නවා. ඔය හිටියට මටත් වෙලාවකට මේක එපා වෙනව. ඇයි අපි ආස නැද්ද කාල ඇඳලා හොද පිළිගැනීමක් ඇතුව ඉන්න. මට තේරෙන්නෑ බං ඔවට හේතු. එක්කො අපේ කරුමේ. නැත්තන් අර මා ඕ කාරය කියව කියව යන්නෙ ධනවාදයේ ගොදුරු..අධිරාජ්ජ වාදීන් ගේ ගැට..අරවයි.. මේවයි..ලොකු ලොකු ටෝක්ස්. අපි ඌට නෝන්ඩි දැම්මට වෙලාවකට හිතෙනව බං ඌ කියන දේ ලොකු ඇත්තක් තියෙනවා කියලා. එත් ඉතින් ඕවට සෙට් වෙන්න ගියොත් මේ තියෙන ආතල් එකත් කැඩෙනව බං.” විනිල් ඈත අහස දිහා බලාගෙන කියවගෙන ගියා.
”හ්ම්”. සමන්ත සියලූම හැඟීම් කැටිකරගෙන හූමිටි තැබුවා.
”බස්සෙක් වගේ හූම් හූම් ගාන්න දෙයක් නෑ බං. ඔය රෙද්දෙ පොත අල්ලලා දාල වරෙන් යන්න ප්ලේ කරන්න. අද බෙකම් කැලේ යන්න ගහමු. වරෙන්. ” විනිල් පිට්ටනියට දුවන ගමන් කිව්වා.

සමන්ත දුවන ගමන්ම තමන් ළඟට ආව බෝලෙට පුලූවන් තරම් ඈතට විසිවෙන පා පහරක් දුන්නා. බෝලෙ උඩින් ගිහින් ඈත තිබුන තාප්පෙ වැදුනේ අලවලා තිබුන පෝස්ටරේක මඩ පාරක් තියමින්.

”සරු සාර දිවියක් අත් කර ගැනීමට .දේශනය සහ වැඩමුළුව... ”



අනුෂ්ක තිලකරත්න
07/26/2009

Friday, April 17, 2009

දිග්විජය

විදැදුරන් තනා දුන් 
මාරායුධය එල්ල කර 
ජය ගතිමි සියලු තැන්  
දෙපා යට රැඳි බිම් කඩ හැර

අනුෂ්ක තිලකරත්න 
2009/04/16

Saturday, March 7, 2009

සාපේක්ෂයි : හුදෙකලා වෘක්ෂය ට කී කවි

එකෙක්: 
බලන්න එය සුන්දරද කෙතරම් 
නිල් අහස් පසුබිමක 
හුදෙකලාවම නැගී ඇතිසැටි 
කඳුගැටය මත  

තවකෙක්:  
කෙතරම් දුක් බරද
කලෙක සුවිසල් තුරු රජෙකුලෙස 
මේ කඳු ගැටය මත වැජඹුනයුරු 
මෙකල ජරපත්ව හුදෙකලාවී 
ඒ කඳුගැටය මත ඉකිබිඳිනයුරු

Sunday, February 22, 2009

සාපේක්ෂයි

පොඩිම පොඩි හැකරැල්ලෙක් 
උස්සන් යති කූඹි රැලක්  
අලී ලොකු අලියෙක් 
අල්ලන් යති මිනිස් රැලක්



අනුෂ්ක තිලකරත්න